Ze huilt maar ze lacht

Dit is de titel van een bijzonder liedje van zangeres Maan. Met haar prachtige, breekbare stem raakt ze mij heel diep, elke keer weer als ik het hoor.

"Onbedoeld zegt ze dingen die iedereen altijd zegt, want nooit gaat het slecht, altijd oké en ze lult met ze mee en ze lacht. Ze huilt maar ze lacht."   

Eerder heb ik al een stukje geschreven over mijn lege nest. Dít opschrijven vind ik nog moeilijker. Dit liedje gaat over mij. Ik ben zo'n persoon die altijd als iemand vraagt hoe het gaat zegt 'goed hoor, en met jou?' En dan vrolijk lachend verder praat over de dingen die de ander te vertellen heeft. En door met de schijn...

Soms voel ik me echt zo, zoals het meisje in de trein in het liedje van Maan. Maar ook ik moet het loslaten. Leren om los te laten en leren om verder te gaan. Maar ook leren om mezelf te zijn. Leren om te huilen als ik eigenlijk vind dat ik moet lachen omdat dat zo hoort, omdat dat verwacht wordt.

En ik moet accepteren dat, als ik dan eindelijk besluit niet meer te schuilen, de mensen om mij heen toch liever over zichzelf praten dan te luisteren naar mij. Laat het los…

Ik ben al een heel stuk verder dan 6, 7 jaar geleden. Niemand heeft er ooit iets van gemerkt, dat ik soms lach terwijl ik eigenlijk huil. Meestal gaat het goed, soms niet. Ik vertrouw erop dat het enorme gemis langzaamaan zal slijten, en gelukkig gaat het met de kinderen heel erg goed en zijn ze gelukkig. Dat helpt een beetje.

Soms doet het pijn, maar ik lach.

Empty nest

Een empty nest… Dat is zo'n term die je af en toe hoort en waar je óf niks mee kunt, óf die je volledig herkent en waarvan je direct snapt waar het om gaat.   

Een leeg nest krijg je vanzelf. Je kinderen gaan vroeger of later hun eigen leven leiden: ze gaan studeren, op kamers wonen of krijgen een relatie en gaan samenwonen. Hoe dan ook: ze verlaten het ouderlijk (dus jouw) huis. Je hoort mensen wel eens zeggen: "oh, heerlijk dat ze weg zijn, altijd gedoe, ruzie en troep, nee hoor, ik vind het prima" Nou, ik dus niet!

Onze kinderen zijn inmiddels al best lang thuis weg, zoon 7 jaar en dochter ruim 4. Voor mij voelt het nog steeds als een enorm gat. Ik mis ze fysiek, vooral in het begin. Toen deed het soms letterlijk pijn, vooral als ik bepaalde muziek hoor, nummers waar we samen enthousiast over waren. Ik mis ze ook in gesprekken, met jonge mensen praten houd je met beide benen op de grond. En ik mis ze in het dagelijks leven, waarbij ik het gevoel heb gewoon niet meer zo nodig te zijn. 

Tja, het zal wel wennen, ooit. Mijn moeder zegt altijd 'je kinderen heb je maar te leen'. Dat zal wel, maar dat is best depressief gedacht. Mijn moeder is ook wel een type waarbij het glas altijd halfvol is ;-), ik hoop (of reken) toch op iets meer dan dat. 

En om een positieve draai aan dit stukje te geven: het heeft ook voordelen natuurlijk. Minder boodschappen, minder was, minder troep. Uit eten kost met z'n tweetjes minder geld, en we kunnen weer op vakantie wanneer we willen. En wat ik erg leuk vind is om af en toe, een klein beetje, deel uit te kunnen maken van hun leven. Om met zoon en dochter naar een wijn/bier festival te gaan, en dan op de heenweg in de trein een bvo'tje weg te werken. En na afloop te blijven slapen op de studentenkamer van dochter.

Ach, het hoort bij het leven blijkbaar, zo'n empty nest.

Ik ben heel erg benieuwd hoe jij dit ervaart. Heb je ook een empty nest en zit je daarmee? Of vind je het juist heerlijk? Laat het me weten in een reactie!

Vrije dag

Afgelopen oktober nam ik mezelf voor om dagelijks een stukje te schrijven. Ik hoor je denken… uitstekend voornemen, maar niks van terecht gekomen dus. Tot vandaag. Het is nu 6 januari, een nieuw jaar met nieuwe kansen. En een nieuwe poging dus.   

Het begint in ieder geval goed, met het besluit om een vrije dag in te plannen voor mezelf. Als zelfstandig ondernemer ligt dit niet altijd voor de hand. Ik werk wanneer dat nodig is, en eigenlijk is het altijd wel min of meer nodig. En hoewel ik schrijven heel erg leuk vind om te doen is er blijkbaar toch altijd iets dat belangrijker is.

Een vrije dag dus. Wat te doen op een vrije dag midden in de week? Eerst koffie, de online krant, de wasmachine leeghalen en de was ophangen. Boodschappen, een paar mailtjes beantwoorden. Een vraag van een klant, klein probleempje maar. Toch even oplossen, ondanks de vrije dag. En als ik dan toch achter mijn computer zit beginnen aan een stukje tekst. Ondertussen dient zich een idee aan in mijn hoofd over een website waar ik aan werk. Dat natuurlijk even eerst doen en oh ja, ook nog even drukwerk bestellen voor een klant. En dan blijkt, al doende, de dag alweer ongeveer voorbij te zijn. Dus nou heb ik nog steeds geen stukje tekst geschreven wat ik kan plaatsen. 'T is wat…

Vandaag (inmiddels 8 januari) geef ik mezelf nog een kans. En nu lukt het wel, maar wat is het moeilijk om me te focussen op iets wat alleen voor mezelf is. Vrije dag of niet, voor een licht chaotisch persoon zoals ik is het blijkbaar toch lastig om zonder de druk van een opdracht iets gewoon even te doen.